Waar wij verder gaan…

Het is niet de eerste keer dat wij het verzoek krijgen om extra geld of middelen, omdat klanten of prospecten het niet redden. Zo hebben wij al vaker oproepen via Facebook gedaan en heel gericht om spullen gevraagd. Zo ook afgelopen week. De moeder van, een eerdere oproep aangaande een klant die een tweeling verwacht, die graag als oma een kamertje voor de tweeling wil inrichten. Ze wil hierdoor haar dochter kunnen ontlasten. Doordat ze alles met openbaar vervoer moeten doen, er is immers geen auto, is het niet handig om naast met vier kinderen ook nog eens met spullen heen en weer te moeten.

Wederom werden wij overladen met mensen die spullen hadden en deze graag wilden doneren. Zo werden er zelfs spullen bij ons thuis afgegeven. Uiteraard staat dat bij ons gigantisch in de weg. Ik heb daarom een planning gemaakt voor gisteren*. Wij zijn de nog op te halen spullen gaan halen en hebben alles in een keer bij deze oma gebracht. Ik had haar zaterdag gebeld met de vraag of ze thuis was, omdat ik een verrassing had. Ze was zo nieuwsgierig en wilde graag weten hoe en wat. Toen ik vertelde dat we spulletjes voor de baby’s kwamen brengen, barstte ze in tranen uit.

Met de hulp van mijn broertje en Xander (uiteraard) zijn we alle spullen gaan ophalen en brengen. Ze was overdonderd. Ze kon zich gaan bezig houden met schoonmaken, schilderen en inruimen. Ik heb dan geen naam meer, maar wordt alleen nog maar “sjat” genoemd. De bedankjes vlogen ons om de oren. Deze breng ik via deze ook graag over aan alle donateurs.

Ik heb met mevrouw afgesproken dat wanneer zij de spullen niet meer nodig heeft, zij ze mag doorschuiven aan iemand die ze goed kan gebruiken en als deze er niet is dat ze dan alles aan stichting de Vlinder  doneert zodat zij het weer een goed thuis kunnen geven. Dan blijven de spulletjes een goed doel treffen. Er zijn, jammer genoeg, genoeg mensen die het hard nodig hebben. Heb je zelf, verzorgingsproducten over, doneer ze dan zeker aan deze prachtige stichting. Denk hierbij vooral aan een kraampakket dat je van je verzekeraar krijgt. Alles dat overblijft, kun je aan hun doneren. Maar ook, luiers die te klein zijn, producten waar je kindje allergisch op reageert (van zeep tot voeding), cadeaus uit dozen (Etos, Kruidvat, Prénatal, enz.) waar je niets mee doet. Of gewoon spulletjes die je hebt gekocht, maar niet gebruikt.

Wat me vooral, wederom, is opgevallen, is dat mensen spullen doneren en aangeven dat zij weten hoe fijn het is als je spulletjes krijgt, omdat ze het zelf niet breed hebben. Dat wil niet zeggen dat zij de enige zijn die doneren, want ik heb ook al spulletjes gekregen van mensen die het wel degelijk financieel breed of gewoon goed hebben en geen idee hebben hoe het moet voelen om er zo voor te moeten staan. Ik vind de vooroordelen over “gevers” dan ook vaak moeilijk aan te horen. Met dit soort oproepen, valt me vooral op dat mensen graag helpen. Je hoeft het ze maar te vragen. Helpen en geven, geeft nou eenmaal een goed gevoel. Ik hoop dat dat gevoel versterkt wordt door deze blog. Dat mensen zien dat hun gift een groot verschil maakt en dat ik erop aandring dat het ook weer wordt doorgegeven. We hebben elkaar hard nodig. Ik ben er ook van overtuigd dat je, in je eentje, verschil kunt maken. Als mensen zich verenigen in goede daden dan ban je de mensen met slechte bedoelingen snel genoeg uit.

*Waarom ik op zondag aan het “werk” ben? Dat heeft verschillende redenen:

  1. Als zelfstandige werk je 24/7. Ook al zit je niet aan je bureau dan nog gaat je bedrijf door je hoofd. Afschakelen is, in mijn positie (24 weken zwanger), van groot belang en dat lukt steeds beter, omdat mijn lijf daar ook echt om vraagt. Maar toch link je alles aan de zaak. Gelukkig doen Xander en ik dit samen. Hierdoor is dit voor ons gezin ook goed te doen. Zoë weet vrijwel niet beter en komt gewoon bij mij op kantoor zitten om haar huiswerk te maken en vrienden en familie weten dat ik nou eenmaal geen 9-5 werk heb. Als wij eten dan is de zaak “dicht”. Dat is tijd voor ons gezin. Na een periode heel streng telefoonvrij-aan-tafel is dit heerlijk. Een geniet moment.
  2. Deze week is een ontzettend drukke week. Net als de afgelopen weken. Om dit door de week nog erbij te doen, zou te stressvol zijn. Vanavond heeft mijn dochter haar presentatie van de plusklas. Daar ben ik uiteraard telefoonvrij bij. Morgen is er een bijeenkomst aangaande zwerfjongeren waar ik bij zal zijn. Woensdagavond een afspraak met klant die zelf door de dag werkt. Daarnaast de hele week, door de dag, de “standaard” werkzaamheden.
  3. Dit hulpaanbod is niet geheel belangeloos. Wij komen hiermee ook in contact met stichtingen en goeddoeners. Deze contacten zijn voor ons zeer waardevol. De ene hand wast de andere. Wij helpen hun, zij ons waardoor ons netwerk weer groter wordt en het bereik van hulpaanbod groter.

Hiermee heb ik meteen verklaard waarom er geen blog meer is geweest in de tussentijd. Het is allemaal een kwestie van keuzes maken en prioriteiten stellen. Xander is ook veel aan het werk en dat heb ik ook gemerkt.

Maar waar het allemaal om ging. Bedankt, bedankt, bedankt. Voor alle hulp, het delen, het reageren, taggen, giften, enz. enz. Dankzij jullie hebben wij deze oma ontzettend gelukkig kunnen maken.

2 gedachten over “Waar wij verder gaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s