The Amsterdam Project #3

Gisteravond weer wat tijd gevonden om de twee meest recente afleveringen van The Amsterdam Project te kijken. Ik heb een aantal keren moeten pauzeren om met zeer zachte stem (wat was dat moeilijk, maar niet anders i.v.m. keelontsteking) met Xander te discussiëren over onze meningen die totaal anders waren. Maar ook om mijn mening te ventileren. Ik wilde de laptop op schoot pakken om in al mijn emotie meteen een blog te schrijven. Ik heb toch voor mijn bed gekozen.

Allereerst vind ik, puur mijn mening, dat de budgetcoach een uitgesproken mening heeft en daarmee vaak voorbij gaat aan de persoon tegenover (in haar geval naast) haar. Dat vind ik moeilijk om te zien. Soms lees je meer in mensen, maar ik kan er natuurlijk ook naast zitten. Als ik dan zo’n Lolle zie (die ik een verschrikkelijk moeilijke man vind), die heel duidelijk aangeeft alleen op zijn voorwaarden geholpen te willen worden. Dan mis ik enig begrip van haar of simpelweg de vraag aan hem, waarmee kan ik je dan wel helpen? Wat wil je? Wat is er nodig om jou van de straat te krijgen en houden?  Gemiste kans denk ik.

De frustratie bij Beau dat het maar niet lukt hem een woning aangewezen te krijgen, herken ik ontzettend. Dat gevoel heb ik onlangs ook gehad voor een klant. Het is niet eerlijk dat wanneer je niet aan de regels voldoet, je maar op straat moet leven. Het gaat om mensen van vlees en bloed. Die emotie van Beau is zo herkenbaar.

Dan nu  naar Marco. Deze jongen geeft aan wat hij wil, maar wordt niet begrepen. Dat zegt hij ook, dat hij zich onbegrepen voelt, dat hij geen vertrouwen heeft in de mensen die hem zouden moeten gaan helpen. De budgetcoach geeft aan dat hij door de zure appel heen moet en zijn problemen moet aanpakken alvorens er een oplossing komt. Marco kan dat helemaal niet aan. Hij vindt dat te moeilijk. Dat zie je aan zijn lichaamstaal en zegt hij ook duidelijk. Hij raakt gestrest als hij wordt geconfronteerd met de schulden.

Het klopt dat als je schuldenproblematiek gaat aanpakken dat er heel veel komt boven drijven en dat dat zwaar is. Het wordt eerst erger alvorens het beter wordt. Dat neemt niet weg dat het voor sommige mensen te heftig is. Dit soort mensen hebben er baat bij als iemand het uit handen neemt en zonder hem alles op de rit probeert te krijgen, zodat hij de stress ervan niet hoeft te ervaren.

Dat is ook wat Marco zelf zegt. Ik vertrek naar Brussel, maar ik verwacht niet dat jullie alles voor me oplossen (hij wil wederom niemand tot last zijn), maar jullie hebben mijn toestemming om alles te doen wat er moet gebeuren (ik wil het wel opgelost krijgen).

De enige jongen die besluit om het pasje met € 10.000,00 weg te gooien waarvan hij € 70,00 heeft opgemaakt. Gewoon omdat de druk om het geld op de juiste manier te besteden te groot is. Hij heeft het geld liever niet. De rust in zijn hoofd is hem € 10.000,00 waard. Dat is nogal iets, zo’n gebaar. Dat laat het meest duidelijk zien hoe deze jongen denkt, voelt en handelt.

Wat vooral heel duidelijk is, is dat elke persoon die aan dit project mee doet, anders is. Iedereen doet dit op zijn of haar eigen manier. Je kunt dus onmogelijk een protocol afwerken als je als hulpverlener aan de slag gaat. Er zit een grote lijn in dossierbehandeling, maar dan houdt het ook wel op. Ieder mens is anders, met andere wensen, andere gebruiksaanwijzing en andere doelstellingen. Het is moeilijk om het goed te doen voor iedereen. Het is makkelijker om naar de wens te luisteren en signalen te bespreken. Geen mening te vormen en geen oordeel te hebben.

Als budgetcoach vraag je overigens niet aan een schuldeiser of deze de vordering heeft overgedragen aan een louche incassobureau. Ik vind dat echt niet kunnen. Daarmee insinueer je dat alle incassobureaus louche zijn of dat bedrijven alleen met de louche willen samenwerken. Zo heeft ze meer uitspraken gedaan waar ik niet erg over te spreken ben. Het is ook moeilijk om je persoonlijke mening en je emotie altijd voor je te houden, maar als professional zal je moeten.

Ik blijf benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen. Als ze met dit programma één iemand helpen, ben ik blij. Iedereen die geholpen is, is er een. Ik hoop dat het ze lukt om al deze mensen te helpen. Er gebeurt natuurlijk ook veel achter de schermen en het hebben van een vangnet kan al het verschil maken.

Herken jij jezelf in een van de personen op tv of ken je iemand die je hierin herkent? Geef jezelf of die persoon dan een mooi kerstcadeau en maak een vangnet. Het is een heel traject en er kan verschrikkelijk veel tijd overheen gaan, maar uiteindelijk vindt iedereen de hulp die hij of zij zoekt, als het maar aangeboden wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s